ກາງພັນສາພຣະສົງໄປນອນທີ່ຄ້າງຄືນທີ່ອື່ນໄດ້ບໍ ?

- ພໍ່ອອກເຮົາສ້າງຄວາມສົນໃຈບໍ່ຢອກ ກ່ຽວກັບການຈຳພັນສາ ຂອງພຣະສົງ-ສາມະເນນ "ເພາະຕາມ ວິໄນແລ້ວ ພຣະສົງຈຳພັນສາ ຄືຈຳຢູ່ໃນລະດູຝົນ ຕລອດສາມເດືອນ ຄືບໍ່ໄປນອນແຮມຄືນທີ່ອື່ນ.
- ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຍາດໂຍມຈຶ່ງຖືວ່າ ພຣະສົງຕ້ອງຢູ່ສະເພາະແຕ່ໃນວັດ ໄປໃສມາໃສບໍ່ໄດ້ໃນໄລຍະທີ່ຈຳ ພັນສານີ້.
- ບາງຄົນເຖິງກັບວ່າ "ບໍ່ໄປໃສມາໃສຕີຍາມກາງພັນສາ ?", ບາງຄົນໄປຫາຄູບາງ ບັງເອີນບໍ່ພົບເພິ່ນ ເມື່ອໄປຮອດວັດແລ້ວ ຮູ້ວ່າເພິ່ນໄປປາກເຊ ກໍຕິຕຽນໄປພຣະໂດຍບໍ່ຮູ້ສຶກຕົວ "ເອົາຄືວ່າໄປປາກເຊ ບໍ່ຈຳພັນສາບໍ່" ຕິແບບນີ້ຍັງໃຄ "ບາງຄົນຕິວ່າ "ເປັນພຣະອີສັງບໍ່ຮູ້ຮີດຮູ້ຄອງ ຍາມກາງພັນສາ ກະຍັງໄປທີ່ອື່ນ" 555555 ແບບນີ້ ກາຍເປັນນັກບຸນຂີ້ບາບແນ່ນອນ.
- ບາງຄົນກໍຕັ້ງໃຈ ມາຖາມອາຈານເອງເລີຍ ເພາະເພິ່ນເຫັນພຣະວັດເພີ່ນໄປທຸຣະຕ່າງແຂວງ ຫຼືຕ່າງ ປະເທດ, ຖາມກົງເລີຍ "ພຣະອາຈານບ້ານຂະນ້ອຍ ຕ່າງແຂວງ 2-3 ວັນຍັງບໍ່ກັບ, ກາງພັນສາ ພຣະສົງ ໄປນອນທີ່ອື່ນໄດ້ຊັ້ນບໍ ຂ້ານ້ອຍ ?" ເລົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ.

ກ່ຽວຄຳຖາມທີ່ວ່າ "ຈຳພັນສາແລ້ວ ໄປນອນທີ່ອື່ນໄດ້ບໍ" ? ຕອບວ່າ "ໄດ້".

- ຄືຢູ່ໃນລະຫວ່າງຈຳພັນສາ ອັນໝາຍເຖິງຈຳຢູ່ໃນສະຖານທີ່ໃດທີ່ໜຶ່ງຕລອດລະດູຝົນ, ໃນຂະນະຈຳ ພັນສາຢູ່ນັ້ນ ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ໄປໄດ້ ແຕ່ຕ້ອງໄປບໍ່ເກີນ 7 ຄືນ, 7 ວັນ, ພາສາປາລີ ຮຽກວ່າ "ສັຕຕາຫະກະຣະນີຍະ" ຄືເມື່ອມີເຫດອັນຄວນໃຫ້ໄປໄດ້ບໍ່ເກີນ 7 ວັນ (ເຫດອັນຄວນ ກໍຕ້ອງ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພຸດທະກຳນົດດັ່ງນີ້)

1. ພໍ່, ແມ່, ຄຣູບາອາຈານເຈັບປ່ວຍໄຂ້ ບຸກຄົນທັງສາມນີ້ ພຣະສົງສາມາດສັຕຕາຫາໄປ ເພື່ອຮັກສາ ພະຍາບານ ຫຼືປິ່ນປົວພະຍາດໄດ້ ຖີ ວ່າເປັນການໄປທຳຄວາມກະຕັນຍູ ແຕ່ຕ້ອງບໍ່ເກີນ 7 ວັນ.

2. ເພື່ອສະຫະທະມິກຢູ່ຕ່າງວັດ ມີຄວາມກະສັນຢາກສຶກ ໄປເພື່ອຫ້າມປາມເຂົາ, ແຕ່ຕ້ອງບໍ່ເກີນ 7 ວັນ.

3. ວັດເພພັງ ໄປຫາສັມພາຣະ ເຄື່ອງວັດສະດູມາສ້ອມແປງວັດທີ່ເພພັງນັ້ນ ແຕ່ກ່ອນການສ້າງວັດ ຕ່າງໆບາງທີພຣະສົງຫາໄມ້ ຫວາຍ ເຄືອມາເຮັດເອງ ການຈະຫາສິ່ງເລົ່ານີ້ຫາວັນດຽວບໍ່ສຳເຣັດ ຕ້ອງໄປ ຫຼາຍວັນ ແຕ່ບໍ່ໃກ້ເກີນ 7 ວັນ.

4. ຂໍ້ສຸດທ້າຍ ໄດ້ຮັບກິດນິມົນ ໄປຈະເລີນສັດທາຂອງຍາດໂຍມ ໄປໄດ້ ເຊັ່ນ ຍາດໂຍມຢູ່ຕ່າງບ້ານ ຕ່າງເມືອງ ນິມົນໃຫ້ໄປທຳບູນສັງຄະທານເລົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ ຖືວ່າເປັນການໄປຈະເຣີນສັດທາ ແລະໃຫ້ ກຳລັງໃຈຍາດໂຍມ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ເກີນ 7 ວັນ.

- ການຈະເດີນທາງໄປ ເມື່ອຮູ້ວ່າຈະລ່ວງລາຕີແຕ່ 1 ຄືນເຖິງ 7 ຄືນນັ້ນ, ພຣະສົງຕ້ອງທຳພິທີທີ່ວັດສາ ກ່ອນຈຶ່ງໄປໄດ້ ຮຽກວ່າ "ຂໍສັດຕາຫະ" ກັບເພື່ອສະຫະທະມີກດ້ວຍກັນ ອັນເປັນພຣະສົງ ຄື ເຈົ້າອະທິການວັດ ຫຼືພຣະສົງອົງໃດອົງໜຶ່ງກ່ອນ ຈຶ່ງໄປໄດ້.

(ອັນນີ້, ຂຽນເພື່ອແກ້ຂໍ້ສົງໄສ ຜູ້ທີ່ຖາມ ເຊິ່ງຖືວ່າຄົນມີປັນຍາສົມຄວນ ເມື່ອມີຄວາມສົງໄສ ແລ້ວກໍຖາມ ຖືວ່າດີກວ່າ ຜູ້ບໍ່ຮູ້ ແລ້ວສົງໄສ ຊໍ້າບໍ່ພໍຍັງໄດ້ຕ້ອງຕິພຣະສົງອົງຄະເຈົ້າ ເປັນອະທິກັມລ້າໆໆ)

ຄຳສັຕຕາຫະ
- ສັຕຕາຫະກາຣະນີຍັງ ກິຈຈັງ ເມ ອັຕຖິ, ຕັສ໌ມາ ມະຍາ ຄັນຕັພພັງ, ອິມັສ໌ມິງ ສັຕຕາທັພພັນຕະເຣ ນິວັຕຕິສສາມິ ຯຯ
(ກິຈທຸຣະທີຄວນທຳໃນ 7 ວັນ ມີແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍເພິ່ງໄປ ຂ້ານ້ອຍຈະກັບມາພາຍໃນ 7 ວັນ)

ເມືອງເຊລຳເພົາ ແລະເມືອງທາລາບໍຣິວັດ

ເມືອງເຊລຳເພົານັ້ນ ເປັນເມືອງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນກັບນະຄອນຈຳປາສັກເດີມ, ຈວບເຖິງປີ ຈສ, 1247 ເຈົ້າຄອງນະຄອນຈຳປາສັກ ໄດ້ມີໝາຍບອກຂອງຫຼວງນາລາ(ຄຳຜຸຍ) ຜູ້ຊ່ວຍເຈົ້າເມືອງເຊລຳເພົາ (ທີ່ບ້ານທ່າໄຮ) ບຸດພຣະນະຣົງພັກດີ(ອິນ) ເຈົ້າເມືອງເຊລຳເພົາ, ຍົກໃຫ້ເປັນພຣະຍາພັກດີ ສຣີສິດທິສົງຄາມ ເຈົ້າເມືອງຟຜດເກົ້າໃຫ້ຂະໜານນາມເມືອງເຊລຳເພົາໃໝ່ ເປັນເມືອງທາຣາບໍຣິວັດ, ຂຶ້ນກັບນະຄອນຈຳປາສັກ, ພຣະຍາພັກດີສຣີສິດທິສົງຄາມ ໄດ້ຍົກຍ້າຍໄປຢູ່ບ້ານເດີມ ທີ່ບ້ານເວີນຄ້ອງ ກົງກັນຂ້າມກັບເມືອງຊຽງແຕງ ແລ້ວແຕ່ງກັມມະການເປັນຊຸດເມືອງທາຣາບໍຣິວັດຂຶ້ນໃໝ່ ອີກຕ່າງ ຫາກ ສ່ວນເມືອງເຊລຳເພົາກໍຄົງທີ່ຕຳແໜ່ງຜູ້ຮັກສາເມືອງ ກົມການເມືອງຢູ່ຕາມເດີມ ແລ້ວພຣະຍາ ມະຫາອຳມາດ ຈຶ່ງມີກາຈຸລະຣາຊະສີ ຕັ້ງຫຼວງພັກດີ (ບຸນຈັນ) ບຸດພຣະນະຣົງພັກດີ ເປັນເຈົ້າເມືອງ ເຊລຳເພົາ (ບ້ານທ່າໄຮ) ເປັນພຣະພັກດີພູມະເຣັກ, ກອງນອກຊ່ວຍເຜິ້ງມີຕຳແໜ່ງເປັນປລັດ ຍົກກະ ບັດມະຫາດໄທເປັນ ວຽງ ວັງ ຄັງນາ ຊຸດເມືອງເຊລຳເພົາ(ບ້ານທ່າໄຮ) ຢູ່ຕາມເດີມ ບັງຄັບການປົກ ຄອງ ແຍກຈາກເມືອງທາຣາບໍຣິວັດ, ຝ່າຍລະຟາກຫ້ວຍຕາລວດ ເມືອງເຊລຳເພົາ, ໃນເວລານັ້ນຝ່າຍ  ເໜືອຕັ້ງແຕ່ຫ້ວຍລະອັອກ ເມືອງສະພັງພູຜາ(ບ້ານສະພັງປັດຈຸບັນ) ລົງໄປເຖິງຄອງສຽມໂບກ ຕໍ່ຂະ     ເໝນນອກພຣະຣາຊະອານາເຂດ ຝ່າຍໃຕ້, ທິດຕາເວັນຕົກ ເຖິງຕາແສງກັງສວາຍ ຕໍ່ເຂດແດນເມືອງ ມະໂນໄພ.

ຄັດຈາກໜັງສືພົງສາວະດານເມືອງໂຂງ ໄດ້ຈາກຫໍສະໝຸດ ຫ້ອງການທີ່ວ່າເຈົ້າຄະນະແຂວງສີທັນດອນ ທີ່ວັດກາງໂຂງ ເມືອງໂຂງ.

ອັດຕະລັກລາວ

- ອັດຕະລັກ ຄື ສິ່ງສະແດງເຖິງຕົວຕົນອັນແທ້ຈິງຂອງສິ່ງນັ້ນໆ, ຄົນນັ້ນໆ, ສັງຄົມ, ຊຸມຊົນ ແລະຊາດນັ້ນໆ ອັດຕະລັກລາວ ຄື ສິ່ງສະແດງເຖິງຕົວຕົນອັນແທ້ຈິງຂອງລາວ ມີຫຼວງຫຼາຍພາຍມາກ ແຕກຕ່າງກັນໄປແຕ່ລະຊຸມຊົນ, ທ້ອງຖິ່ນ, ພູມີພາກ, ສັງຄົມ, ຊົນຊາດ ແລະອື່ນໆ.
- ອັດຕະລັກລາວ ເປັນທີ່ເອກະອ້າງທະນົງໃຈລວມຂອງຊົນຊາດລາວ ທີ່ເປັນໝວດໃຫຍ່ໆໄດ້ແກ່.
​
໑. ພາສາລາວ ເປັນພາສາຄຳໂດດໆ ແລະເປັນຄຳທີ່ຜັນສຽງໄປຕາມວັນນະຍຸດເໝືອນສຽງດົນຕຣີ ພາສາລາວກຳເນີດມາຈາຄົນລາວ ຄົນລາວທົ່ວປະເທດມີສຳນຽງແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ວ່າໂຄງສ້າງປະ ໂຫຍກຂອງພາສາ ແລະການສື່ພາສານັ້ນ ແມ່ນເໝືອນກັນ ສະນັ້ນເຖິງວ່າສຳນຽງສຽງເວົ້າຂອງຄົນ ລາວຈະຕ່າງກັນ ແຕ່ກໍຟັງກັນຮູ້ເລື່ອງ ອັນໜຶ່ງພາສາລາວນັ້ນສຽງກັບຮູບແມ່ນກົງກັນທຸກໆຕົວ ເຖິງວ່າພາສາລາວສ່ວນຫຼາຍໄດ້ຮັບອິດພົນມາຈາກພາສາປາລີ, ສັນສະກິດ ແລະພາສາອື່ນໆກໍຕາມ ສຽງເວົ້າກັບອັກສອນແມ່ນກົງກັນສະເໝີ.

໒. ອັກສອນ ຊົນຊາດລາວ ເປັນອະຣະຍະຊາດ ສະນັ້ນຄົນລາວຈຶ່ງມີອັກສອນເປັນຂອງຕົນເອງເຖິງ ສອງແບບ ຄື ອັກສອນລາວບູຮານ ແລະອັກສອນລາວເດີມ(ອັກສອນທຳ) ແຕ່ກ່ອນອັກສອນລາວ ມີຮູບອັກສອນຫຼວງຫຼາຍເກືອບເຖິງຮ້ອຍຮູບ ແຕ່ໜ້າເສັຍດາຍາມາເຖິງປັດຈຸບັນນີ້ ອັກສອນລາວ ຍັງເຫຼືອແຕ່ ໒໘ ອັກສອນລວມແລ້ວ ຮູບອັກສອນລາວປັດຈຸບັນຍັງບໍ່ເກີນ ໔໐ ຮູບ, ສ່ວນອັກສອນທຳ ຖືວ່າເກືອບສູນສິ້ນຈາກຄົນລາວໄປແລ້ວ (ເພາະອັກສອນນີ້ໄດ້ຮຽນແຕ່ໃນວັດ ບາງວັດເທົ່ານັ້ນ).

໓. ອາຫານລາວ ມີຫຼວງຫຼາຍພາຍມາກ ນັບແຕ່ລາບ, ກ້ອຍ, ຊອຍ, ແຊ່, ໝັກ, ດອງ, ຂົ້ວ, ຈືນ, ຕົ້ມ, ອ່ອມ, ເອາະ, ໝົກ, ຫຼາມ, ປິ້ງ, ຢ້າງ, ຈີ່, ແຈ່ວ, ຕົ້ມ, ແກງ, ແລະອີກຫຼວງຫຼາຍພາຍມາກ, ພາເຂົ້າລາວພາໜຶ່ງໃນຄາບໜຶ່ງ ຈະມີອາຫານລວມກັນບໍ່ຕໍ່າກວ່າ ໖ ເຍື່ຶອງ, ທີ່ສຳຄັນໃນພາເຂົ້າຂອງລາວ ມັກຈະຂາດບໍ່ໄດ້ ຄື ແຈ່ວກັບຜັກ, ຄົນລາວເປັນຄອບຄົວໃຫຍ່ຢູ່ນຳກັນ ດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ ສະນັ້ນ ການກິນເຂົ້າທຸກໆຄັ້ງມັກຈະມີກະໂຕກ, ພາເຂົ້າ ເປັນຫຼັກ ອາຫານຖືເປັນອັດຕະລັກສຳຄັນຂອງລາວ ທັງເປັນມວນລວມຂອງຊາດ ແລະປະຈຳທ້ອງອີກ ເພາະວ່າເຮົາເຫັນວ່າ ຫາກເຮົາເຫັນອາຫານເຮົາກໍຮູ້ໄດ້ໂລດວ່າ ມາຈາກທ້ອງຖິ່ນໃດ ເຊັ່ນ ເອາະຫຼາມ ຮູ້ໂລດວ່າມາຈາກເມືອງຫຼວງ, ປາກະເຕົາ ແລະປາເຄັມປາສ້ອຍ ກ້ອຍພັນ ຮູ້ໂລດວ່າມາຈາກເມືອງໂຂງ(ສີທັນດອນ) ນົກແອ່ນຮູ້ໄດ້ໂລດວ່າມາກຈາກຊຽງຂວາງ ເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົ້ນ.

໔. ເຄື່ອງແຕ່ງກາຍ ເຖິງວ່າດຽວນີ້ປະເທດຊາດພັດທະນາ ຄົນລາວກໍເປັນຊາດໜຶ່ງໃນໂລກທີ່ພັດທະນາ ແຕ່ຄົນລາວຍັງນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຊາດຢູ່ ໂດຍສະເພາະຍິງລາວ.

໕. ຮີດຄອງລາວ ຄົນລາວເປັນອະຣະຍະຊາດ ຈຶ່ງມີຮີດຄອງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຕົນ ເຊິ່ງປາກົດ ເປັນລາຍລັກອັກສອນໃນຮີດສິບສອງ ຄອງສິບສີ່ ຮີດເຫຼົ່ານີ້ ຍັງຄົງໝັ້ນໃນສັດທາແຫ່ງຄົນລາວບໍ່ມີວັນຈະເລືອນຫາຍ.

ໂດຍ: ພຣະຄຣູເນືອງພິລັກ ໂຊຕິທອນ
(ບົດຄວາມຂຽນເພື່ອເປັນສົມບັດສາທາລະນະ ຫາກທ່ານນຳໄປໃຊ້ເພື່ອການຄ້າ ຄ້າຕ້ອງປຶກສາເຈົ້າຂອງບົດກ່ອນ)

ມັກວິໄສທັດຄົນນີ້ ບໍ່ແມ່ນວ່າເຂົາຍ້ອງ ແຕ່ມັກມູມມອງຂອງເຂົາ

- ມັກວິໄສທັດຄົນນີ້ ບໍ່ແມ່ນວ່າເຂົາຍ້ອງ ແຕ່ມັກມູມມອງຂອງເຂົາ, ຫາກຍາກທີ່ສຸດໃນສັງຄົມໄທຍ໌ ແມ່ນແຕ່ສັງຄົມ ລາວເອງ ເຊີນທ່ານເປີດເບິ່ງ ແລ້ວທ່ານຈະເຫັນວິໄສທັດຂອງຄົນນີ້ຢ່າງໃດ ?

ສະຫຼອງບຸນປີໃໝ່ລາວທີ່ປະເທດມາເລເຊັຍ

ສະຫຼອງບຸນປີໃໝ່ລາວທີ່ປະເທດມາເລເຊັຍ

- ເມື່ອວັນທີ 14-19 ເມສາ 2012 ຜ່ານມາອາຕະມາຖືກນິມົນໂດຍ ທ່ານຄຳພັນ ອັ່ນລາວັນ ເອກະອັກຄະລັດຖະ ທູດຜູ້ມີອຳນາດເຕັມແຫ່ງ ສປປລາວ ປະຈຳປະເທດມາເລເຊັຍ ທ່ານໄດ້ໄປຮັບໜ້າທີ່ໃໝ່ ປະມານ 6 ເດືອນ ເຫັນວ່າ ຄົນລາວທີ່ຢູ່ໃນປະເທດ ມາເລເຊັຍທັງທີ່ເປັນພະນັກງານສະຖານທູດ, ເປັນນັກສືຶກສາ ແລະຄົນທີ່ໄປແຕ່ງ ງານ ແລະທຳງານຢູ່ມາເລເຊັຍ ທີ່ຮູ້ແລ້ວກໍຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ຄວນທີ່ຈະຈັດຕັ້ງໃຫ້ມີການທຳບຸນຂຶ້ນທີ່ສະຖານເອກ ອັກຄະລັດຖະທູດ ເປົ້າໝາຍຫຼັກແມ່ນເຕົ້າລວມຄວາມສາມັກຄິກັນລະຫວ່າງປະຊາຊົນລາວທັງມວນ ໂດຍເອົາ ພຣະພຸດທະສາສນາເປັນຈຸດໃຈກາງ ທາງໜຶ່ງກໍເປັນການປະສານຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງປະຊາົຊລາວ ກັບປະຊາຊົນມາເລເຊັຍໃຫ້ແໜ້ນແຟ້ນຂຶ້ນ ຈຶ່ງນິມົນອາຕະມາໃນນາມສ່ວນຕົວໄປບຸກເບີກ ແລະຈັດຕັ້ງການທຳ ບຸນໃນ ສະຖານເອກອັກຄະລັດຖະທູດ ທາງໜຶ່ງກໍເປັນການສະຫຼອງປີໃໝ່ລາວ ຈ.ສ 1374 ດ້ວຍ.

- ບຸນສະຫຼອງປີໃໝ່ລາວ ທີ່ປະເທດມາເລເຊັຍ ເຊິ່ງສະຖານເອກະອັກຄະລັດຖະທູດລາວເປັນເຈົ້າພາບ ໄດ້ຈັດຂຶ້ນ ໃນວັນທີ 15 ເດືອນເມສາ 2012, ເຊິ່ງທ່ານຄຳພັນ ອັ່ນລາວັນ ພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາ, ພະນັກງານປະຈຳສະຖານເອກອັກຄະລັດຖະທູດ, ນັກຮຽນນັກສຶກສາທີ່ທຳການສຶກສາໃນມາເລເຊັຍ, ຊາວລາວທີ່ດຳລົງຊີວິດໃນມາເລເຊັຍ ແລະຊາວມາເລເຊັຍ ແລະຊາວໄທອີສານທີ່ດຳລົງຊີວິດໃນມາເລເຊັຍ ຈຳນວນໜຶ່ງ ພິເສດໄປກວ່ານັ້ນ ທ່ານເຈົ້າເມືອງກົວລາລຳເປີ ພ້ອມດ້ວຍຄອບຄົວ ລູກ ກໍໄດ້ມາຮ່ວມທັງຊ່ວຍ ເປັນເຈົ້າພາບປະກອບສ່ວນໃນການທຳບຸນຄັ້ງນີ້ດ້ວຍ.

- ການທຳບຸນປີໃໝ່ນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນຕອນເຊົ້າ ເວລາ 9:00 ໂມງ ຂອງວັນທີ 15 ເມສາ 2012 ເມື່ອຍາດໂຍມ ມາລວມເປັນເປັນສ່ວນຫຼາຍ ກໍມີການໄຫວ້ພຣະ ນຳໂດຍນັກສຶກສາວິຊາການສ້ອມແປງເຄື່ອງບິນເປັນຜູ້ນຳພາ ເພາະເຂົາເຄີຍບວດເປັນຈົວມກ່ອນ ທີ່ແຂວງສະຫວັນນະເຂດ ໄຫວ້ພຣະແລ້ວ ກໍມີການສະມາທານສີນ ສູດປະຣິດຕະມຸງຄຸນ ແລະຕັກບາດ ຖວາຍທານ ພຣະສົງໃນຮ່ວມງານມີອົງດຽວ ຄື ອາຕະມາ ພຣະອາຈານເນືອງພິລັກ ໂຊຕິທອນ ຫຼັງຈາກຈາກສັນພັດຕາຫານສຳເລັດແລ້ວ ກໍມີການຟັງທັມ ເຊິງບັນຍາຍ ທັມໂດຍພຣະຄູເນືອງພິລັກ ໂຊຕິທອນ ເລື່ອງບຸນປິໃໝ່ ແລະກະຕັນຍູກະຕະເວທີ ໃຫ້ພອນ ຍາດນໍ້າ ແລ້ວເປັນອັນຈົບພິທີທາງສາສະໜາ ຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍມີການບາສີສູ່ຂວັນ ຫົດສົງນໍ້າ ແລະມ່ວນຊື່ນກັນຕາມປະເພນີ ລາວຈັດອຫານລ້ຽງ ຈົນຮອດເວລາ 19:00 ໂມງ ຈຶ່ງເລີກລາກັນໄປ.

 ເບິ່ງພາບປະກອບ

ປາຖະກະຖາປະຫວັດພຸດທະສາສະໜາໃນລາວໂດຍຫຍໍ້

ພຣະຄຣູເນືອງ ພິລັກໂຊຕິທອນ,ເຈົ້າອາວາດວັດວຽງຈະເລີນ ທັງເປັນຫົວໜ້າຫ້ອງການວິຊາການວິທະຍາໄລສົງ(ອົງຕື້) ໄດ້ປາຖະກະຖາກ່ຽວກັບປະຫວັດພຸດທະສາສະໜາໃນລາວໂດຍຫຍໍ້ ຕໍ່ນັກສຶກສາລະດັບປະລິນເອກຈາກມະຫາວິທະຍາໄລມະຫາມະກຸດ ເນື່ອງໃນວັນທີ່ພວກເຂົາເຈົ້າມາສະເໜີຜົນງານວິໄຈ ຕໍ່ສະພາວິທະຍາໄລສົງ. ເຊີນຮັບຟັງໄດ້ລຸ່ມນີ້

ເມື່ອຄົນກິນພືດຜັກຫຼາຍຂຶ້ນ ສັດທັງຫຼາຍກໍຍິ່ງດັບລົງ

(ບົດຄວາມພິເສດ)
- ດຽວນີ້ ມີຄົນຂົນຂວາຍກັນໃຫ້ກິນພືດຜັກຕະຫຼອດຊີວິດ ຄື ໃຫ້ເປັນມັງສາວິຣັດຕະຫຼອດຊີວິດ, ບາງຄົນເຖິງກັບ ຕັ້ງຕົນເປັນນັກມັງສາວິຣັດຊ້າຍຈັດ ບາງຄົນກໍຕັ້ງຕົວເປັນນັກມັງສາວິຣັດຂວາໂພດ.

- ບົດຂຽນນີ້ ບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານນັກມັງສາວິຣັດ ຫຼືບາງທ່ານຮູ້ພວກເຂົາວ່າ ຄົນກິນເຈນັ້ນ, ຄຳວ່າ ກິນເຈ ເປັນພາສາໃໝ່ ອາດໄດ້ມາຈາກຈີນ ແຕ່ເດີມນັ້ນຮຽກວ່າ "ການບໍຣິໂມກມັງສາວິຣັດ" ຜູ້ບໍຣິໂພກ "ຮຽກວ່ານັກມັງສາວິຣັດ" ປັດຈຸບັນເຮົາມັກຈະຮູ້ໃນນາມ ການຖືສິນກິນເຈ.

- ຕາມຄວາມເຊື່ອຂອງນັກກິນເຈສະໄໝວ່າ "ການກິນເຈ ດີຕໍ່ສຸຂະພາບ, ທັງໄດ້ບຸນພ້ອມ ເພາະບໍ່ໄດ້ບຽດບຽນ ສັດ".

- ສ່ວນທາງການແພດບໍ່ຖືວ່າ ການກິນເຈ ຫຼືການກິນແຕ່ພືດຜັກ ທຳໃຫ້ຂາດສານອາຫານ ເພາະບໍຣິໂພກອາຫານ ບໍ່ຄົບ 5 ໝູ່ຕາມຫຼັກໂພຊະນາການ;

- ທາງສາສນາອິສຣາມ ບໍ່ໄດ້ຍົກປະເດັນໃຫ້ຄົນຂອງເຂົາກິນເຈ ແຕ່ໃນຮອບປີໜຶ່ງໆ "ອິສລາມິກະຊົນທຸກຄົນຕ້ອງ ຖືສີລອົດ" ການຖືສີລອົດຂອງຊາວອິສລາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນການກິນເຈ ແຕ່ເປັນການອົດອາຫານທຸກປະເພດ ແມ່ນກະທັງນໍ້າດື່ມກໍອົດ, ອາຫານເຂົາທີ່ບໍຣິໂພກໃນການຖືສີລອົດ ກໍແມ່ນອາຫານຕາມການບັນຍັດຂອງສາສນາ ເຂົາ.

- ສາສນາພຸດນັ້ນ ພຣະພຸດທະອົງຊົງສອນ ໃຫ້ມະນຸດເວັ້ນຈາກການຂ້າສັດ ເຊິ່ງບັນຍັດໃນສີລຂໍ້ທີ 1 ແລະໃຫ້ ມະ ນຸດມີເມດຕາຕໍ່ກັນ ບໍ່ເວັ້ນວ່າເປັນສັດ ແລະຄົນ ພູດຜີປີສາດ ແລະອື່ນ ຄື ມະນຸດ ແລະອະມະນຸດ ມະນຸດ ຄວນເວັ້ນຂາດຈາກການບຽດບຽນ ພຣະພຸດທະອົງບໍໄດ້ຊົງວາງມາດຕາການໄວ້ວ່າ ພຣະສົງໃນສາສະໜາ ຂອງພຣະອົງ ຕ້ອງເວັ້ນຈາກການບໍຣິໂພກໂດຍເດັດຂາດ ແຕ່ພຣະສົງຕ້ອງບໍຣິໂພກອາຫານແຕ່ພໍປະມານ "ໂພຊະເນ ມັດຕັນຍຸຕາ" ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງບັນຍັດໄວ້ວ່າ "ພຣະສົງ ຈະໃຊ້ຈະບໍຣິໂພກໃນປັດໄຈ 4 ຕ້ອງພິຈາ ຣະນາ "ຕັງຂະນະປັດຈະເວກຂະນະວິທີ" ການຕີຄວາມໝາຍນີ້ ໝາຍວ່າ "ພຣະສົງຈະສັນອາຫານທີ່ເປັນມັງສະ ວິຣັດກໍໄດ້ ບໍ່ເປັນມັງສາວິຣັດກໍໄດ້ ແຕ່ການຖືໜັກໄປຂ້າງໃດຂ້າງໜຶ່ງນັ້ນບໍ່ຄວນ" ເຮົາຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ໃນສາສນາ ພຸດຝ່າຍເຖຣະວາດ ອັນເປັນຝ່າຍດັ້ງເດີມສືບທອດມາຈາກພຸດທະເຈົ້າໂດຍກົງນັ້ນ ມັກຈະສັນອາຫານຕາມມີ ຕາມໄດ້ ໂດຍບໍ່ລັງກຽດ, ສ່ວນສາສນາຝ່າຍອາຈະຣິຍະວາດນັ້ນ ເປັນພຸດທະສາສນາຝ່າຍເໜືອ ມັກຈະສັນມັງ ສາວິຣັດ ອາດໄດ້ອີງຕາມຣັດທິຂອງສາສນາຮີນດູ ທີ່ມີການຫຼີ້ກເວັ້ນການກິນຊິ້ນສັດບາງປະເພດ ແລ້ວກໍຖືກັນ ຈົນເປັນແບບແຜນປະເພນີມາເທົ້າບັດນີ້, ແຕ່ໃນສາສນາຝ່າຍອາຈະຣິຍະວາດນັ້ນ ຕາມໄດ້ຍິນມາວ່າ ບາງນິກາຍ ກໍສັນອາຫານທີ່ ບໍ່ເປັນມັງສາວິຣັດໄດ້ ສັນມັງສາວິຣັດຕາມເວລາ ແລະເທດສະການເທົ່ານັ້ນ.

- ຢ່າງໃດ ກໍຕາມຈະກິນມັງສາວິຣັດ ຫຼືບໍ່ກິນມັງສາວິຣັດ(ເຈ)ນັ້ນ, ອີກຕາມຄວາມສັດທາ ແລະຄວາມອາດສາ ມາດຂອງແຕ່ລະຄົນ ຜູ້ທີ່ກິນມັງສາວິຣັດຕະຫຼອດຊີວິດ ທີ່ບໍ່ຖືຕົນເອງວ່າວິເສດວິໂສນັ້ນ ກໍຖືວ່າເປັນການສ້າງ ບຸນປະເພດໜຶ່ງ, ຫາກຜູ້ທີ່ກິນເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ ບໍ່ມີຄວາມປາໝາດ ກໍຖືວ່າເປັນການສ້າງບຸນເຊັ່ນກັນ ສ່ວນຜູ້ທີບໍຣິໂພກຕາມປົກກະຕິຂອງໂລກນັ້ນ ແລະບໍ່ຕັ້ງຕົນໂດຍຄວາມປາໝາດ ຂາດສະຕິ ແລ້ວກໍຊື່ວ່າ ເປັນຄົນທີ່ສົມບູນໄດ້ເຊັ່ນກັນ ຫາກພ້ອມໄປດ້ວຍການໃຫ້ທານ, ການຮັກສາສີລ, ການຈະເຣີນເມດຕາພາວະ ນາກໍນັບວ່າເປັນເລີດໃນຄວາມເປັນມະນຸດ.

- ແຕ່ວ່າເມື່ອມາເບິ່ງສະຖານະການຂອງໂລກປັດຈຸບັນນີ້ ເຫັນວ່າໃນໄລຍະ 30 ປີຜ່ານມານີ້, ສັດໃນພູມີພາກ ອາຊີນັ້ນເຫັນວ່າເຣີ່ມລົດລົງຢ່າງມະຫັນ ເມື່ອເບິ່ງຕາມເຫດການແລ້ວ ສັດດັບລົງບໍ່ໄດ້ສືບເນື່ອງມາຈາກ ການບໍຣິໂພກຊິ້ນສັດເລີຍ, ໂດຍເຮົາຈະຍົກປະເດັນບັນຫາສະເພາະປະເທດລາວເຮົາ ເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງ ຄື ໃນໄລຍະແຕ່ປີ 1980 ເປັນຕົ້ນມານັ້ນສັດປ່ານານາຊະນິດຫຼຸດລົງ ສັດບາງປະເພດສູນພັນ, ສັດບາງປະເພດ ໃກ້ສູນພັນ, ເມື່ອມາເບິ່ງຄົນລາວໃນອະດີດ ຈົນຮອດປັດຈຸບັນແລ້ວ ອາຫານທາງວັດທະນະທຳຂອງລາວນັ້ນ ຖືວ່າເປັນອາຫານທີ່ປາດສະຈາກຊີ້ນສັດ ແລະມີຊີ້ນສັດ ຫຼືມີທັງຊີ້ນ ແລະພືດຜັກພໍປະມານ ເມື່ອເບິ່ງແລ້ວ ຄົນລາວເປັນຄົນທີ່ບໍຣິໂພກພືດ ແລະສັດເທົ່າກັນ ຄື:

1. ອາຫານທີ່ປະກອບດ້ວຍຊີ້ນສັດ ຄື ອ່ອມ, ເກງ, ຕົ້ມ, ລາບ, ກ້ອຍ, ໝົກ ແລະອື່ນໆ ໃນອາຫານເລົ່ານີ້ ທີ່ເປັນອາຫານຂອງລາວປະກອບດ້ວຍຜັກຫຼາຍປະເພດ ເປັນຜັກທີ່ປະກອບອາຫານ ແລະຜັກກັບແກ້ມ ເຊັ່ນ, ອ່ອມນັ້ນມີຊິ້ນສັດພຽງ 1 ໃນສາມຂອງພືດ ຜັກ ແລະໝາກໄມ້, ແກງ ກໍມີຜັກປະມານເຄິ່ງຕໍ່ເຄີ່ງ, ສ່ວນຕົ້ມນັ້ນ ເຖິງວ່າຈະເນັ້ນເລື່ອງຊິ້ນສັດເປັນສ່ວນຫຼາຍ ຜັກກໍມີແຕ່ຜັກຫອມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍວ່າຈະຊິ້ນເປືອງຊີ້ນສັດ ຈະເນັ້ນເລື່ອງນໍ້າຫຼາຍເກີນກວ່າຊີ້ນສັດອີກ, ສຳລັບລາບ, ກ້ອຍ, ໝົກ, ປົ່ນ, ແຈ່ວ ຈະເນັ້ນເຖິງຊິ້ນສັດ ແຕ່ກໍມີປົ່ນ ແຈ້ວບາງຊະນິດບໍ່ຕ້ອງການຊິ້ນສັດປະກອບ.
2. ອາຫານທີ່ບໍ່ຕ້ອງການຊິ້ນສັດບາງຢ່າງ ເຊັ່ນແກງໜໍ່ໄມ້, ແກງເຫັດ ຫຼືຊຸບຜັກ, ພວກຜັກດອງ, ໝາກໄມ້ດອງ ແລະຂອງຫວານເກືອບທຸກປະເພດບໍ່ໄດ້ຕ້ອງການຊິ້ນສັດ ເປັນເຄື່ອງປຸງຫຼັກ.

- ນອກຈາກນີ້ ອາຫານປະເພດກັກຕູນ ແລະຖະໜອມໄວ້ກິນດົນຂອງລາວນັ້ນ ມີປາສົ້ມ, ປາຈາວ, ປາແດກ, ໝໍ້າປາ ແລະຊີ່ນ, ອາຫານປະເພດຢ້າງ, ຕາກແຫ້ງອື່ນໆນັ້ນ ເຫັນວ່າອາຫານບາງປະເພດມີກຳນົດພຽງ 6 ວັນ, ເຊັ່ນປາສົ້ມ, ອາຫານບາງປະເພດເອົາໄວ້ໄດ້ພຽງ 1 ເດືອນ, ເຊັ່ນອາຫານປະເພດຕາກແຫ້ງ, ຢ້າງ, ຫາກກາຍ ນັ້ນຂຶ້ນເຊື້ອລາວ ອາຫານປະເພດໝັກເອົາໄວ້ກິນເກີນ 6 ເດືອນກໍແມ່ນປາຈາວ ຫາກປະໄວ້ເກີນນັ້ນ ກໍກິນບໍ່ໄດ້, ອາຫານທີ່ຖະໜອມໄວ້ເກີນ 1 ປີ ຮອດ 3 ປີ ແມ່ນປາແດກ.

- ອາຫານປະເພດຖະໜອມໄວ້ກິນດົນນັ້ນ ບໍ່ເປັນແຮງຜັກດັນໃຫ້ຊາວລາວຕ້ອງລ່າເນື້ຶ້ອມາກິນຈົນດັບສູນໄດ້ ເພາະມີອາຫານປະເພດປາກໍມີຕາມລະດູການຢູ່ແລ້ວ, ເຂົາຖະໜອມອາຫານໄວ້ກໍເພື່ອກິນຍາມອືດເທົ່ານັ້ນ ເຂົາຍ່ອມສະສົມກັກຕູນອາຫານເລົ່ານັ້ນໄວ້ແຕ່ພຽງພໍປະມານ.
- ນອກຈາກນັ້ນ ປະເພນີບາງທ້ອງຖິ່ນກໍເລືອກບໍລິໂພກສັດບາງຊະນິດດ້ວຍ ຫາກເວົ້າຕາມພື້ນຖານທາງວັດທະ ນະທຳລາວບູຮານແລ້ວ ບາງທ້ອງຖິ່ນບໍ່ຣິໂພກສັດໃຫຍ່, ບາງທ້ອງກິ່ນບໍ່ກິນຂຽດ ແລະກົບ, ບາງທ້ອງຖິ່ນ ບໍ່ມີອາຊີບລ່າເນື້ຶ້ອ ມີແຕ່ບໍຣິໂພກປາ ແລະສັດບາງປະເພດ ບາງທ້ອງຖິ່ນບໍ່ກິນແມງໄມ້ບາງປະເພດເຊັ່ນ ຕັກແຕນ, ດ້ວງ ແລະອື່ນໆ ນອກຈາກນັ້ນປະເທດລາວ ເປັນຊາວພຸດ ຍັງຫຼີ້ກເວັ້ນມັງສັງ 10 ປະການອີກ, ຈຶ່ງວ່າ ຄົນລາວຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ບໍ່ເປັນນັກມັງສະວິຣັດເຕັມຕົວ ແລະເປັນມັກມັງສາວິຣັດໂດຍທາງອ້ອມ.

- ເມື່ອອີງຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໃນສັງຄົມລາວໃນໄລຍະ 40 ປີມານີ້ ຄົນລາວຈຳນວນໜຶ່ງບໍຣິໂພກສັດປ່າ ບາງປະເພດເທົ່ານັ້ນເປັນອາຫານ, ບາງທ້ອງຖິ່ນ ບໍ່ມີໂອກາດບໍລິໂພກສັດປ່າ ທີ່ເປັນສັດໃຫຍ່ໆເລີຍ, ບາງຄົນ ໄດ້ບໍຣິໂພກສັດປ່າ ກໍເນື່ອງຈາກໄດ້ອອກທ່ອງທ່ຽວໄປໃນຕ່າງຖິ່ນ ແລະມີຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໃນຊິວິດຂອງເຂົາ ບໍ່ເຄີຍເຫັນຊ້າງ, ເສືອ, ກວາງ, ຟານ ແລະອື່ນໆເລີຍ ເພາະຢູ່ໃນເຂດທີ່ບໍ່ມີແຫຼ່ງລ່າສັດ, ຢູ່ໃນເຂດທີ່ບໍນິຍົມຊີ້ນສັດ ແລະບໍ່ເຄີຍກິນ ກໍບໍ່ສະຫງວນຫາຊຶື້ມາກິນ ເຖິງມີຂາຍກໍບໍຊື້, ປັດຈຸບັນນີ້ ຄົນລາວຈຳ ນວນຫຼວງຫຼາຍ ກໍຮູ້ຈັກສັດທີ່ກິນໄດ້ ບໍ່ເກີນ 10 ຊື່ເທົ່ານັ້ນ ຄື ໄກ່, ເປັດ, ໝູ, ງົວ, ຄວາຍ, ປາ, ຫອຍ, ກຸ້ງ ແລະອື່ນໆ ບາງທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍສະເພາະຄົນໃນເມືອງ ຮູ້ຊື່ປາ ມີແຕ່ປາລ້ຽງ ກັບປະແມ່ນໍ້າເທົ່ານັ້ນ. 

- ແລ້ວຕະຫຼອດໄລຍະ 30 ກວ່າປີມານີ້ ສັດປ່າໃນເມືອງລາວຈຳນວນຫຼາຍຫາຍໄປໃສໝົດ, ບາງຄົນອາດຊິຕອບງ່າຍໆວ່າ ຄົນລ່າໆໄປຫຼາຍ, ກັບດຽວນີ້ຄົນຫາບໍ່ພຽງແຕ່ກິນ ຫາຂາຍພ້ອມ.

- ແຕ່ເທົ່າທີ່ຜູ້ຂຽນສັງເກດມາ ແຕ່ປີ 1ໍ982 ປາກົດວ່າມີປັດໄຈ 2 ປະການຄື 1, ຄົນທຳລາຍປ່າໄມ້ ອັນເປັນ ທີ່ຢູ່ຂອງສັດປ່າເລົ່ານັ້ນ 2 ແມ່ນການທີ່ເມືອງລາວໃຊ້ຝຸ໊ຍ ແລະຢາຂ້າແມງ ໃນການກະເສດ.

ກ. ບັນຫາການທຳລາຍປ່າໄມ້ ແລະໃສ່ຝຸຍ ແລະຢາຂ້າແມງ ເປັນການທຳລາຍສັດໃຫ້ດັບສູນ ຄື.
- ການທຳລາຍປ່າໄມ້.
1. ການຕ້ອງການໄມ້ ເພື່ອເປັນສິນຄ້າ.
2. ການຖາງປ່າເມື່ອການກະສິກຳ.
3. ໄຟໃໝ້ປ່າຕາມລະດູ ແລະລ່າເນື້ອ 

 - ສາມບັນຫາໃຫຍ່ເປັນການກວນ ແລະແຍ້ງທີ່ຢູ່ຂອງສັດ ນອກຈາກນັ້ນການເຜົາທຳລາຍປ່າໄມ້ເພື່ອການກະ ເສດຍັງທຳລາຍສັດນ້ອຍໆ ທີ່ເປັນຄຸນຕໍ່ດິນ ແລະປ່າອີກ, ໄຟໃໝ້ປ່າຕາມທຳມະຊາດ ກໍເປັນອຸປະສັກເຊັ່ນ ແຕ່ບໍ່ ຮ້າຍແຮງກວ່າການຖາງປ່າເຮັດໄຮ່ ແລະການຕັດໄມ້ເພື່ອການຄ້າ ເພາະສັງສອງປະການນີ້ ເຮັດໃຫ້ມີການບຸກ ລຸກຖິ່ນທີ່ຢູ່ຂອງສັດ ເຂົ້າໄປເລິກໄກກວ່າ.

- ການໃສ່ຝຸຍ ແລະຢ່າຂ້າແມງ ນີ້ຖືວ່າອັນຕະລາຍລະດັບຮ້າຍແຮງຕໍ່ສັດທຸກປະເພດ ແລະຂະຫຍາຍວົງກວ້າງ ທັງຍາວນານ ຄືວ່າ ສັດບາງປະເພດຢູ່ໃນນໍ້າ ກໍຕາຍເພາະຕ້ານທານຕໍ່ສານເຄມີບໍ່ໄດ້, ສັດນ້ອຍໆ ທີ່ເປັນອາຫານ ຂອງສັດໃຫຍ່ໆ ແລະປະເພດນົກດັບສູນ ສັດເລົ່ານັ້ນກໍຕາຍ ສັດບາງປະເພດບໍ່ຕາຍ ແຕ່ກໍຂະຫຍາຍພັນບໍ່ໄດ້ ເພາະເປັນໝັນ, ການໃສ່ຝຸຍ ແລະຢາປາບສັດຕູພືດ ບໍ່ສະເພາະແຕ່ທຳລາຍສັດຢູ່ໃນເຂດຈຳເພາະເທົ່ານັ້ນ ຍັງຂະຫຍາຍຕົວໄປໄປນອກຈາກຖິ່ນທີ່ຢູ່ນັ້ນດ້ວຍ ເຊັ່ນ ມີການໃສ່ຝຸຍ ແລະຢາຂ້າແມງຢູ່ຕົ້ນນໍ້າ ສັດ ທີ່ຢູ່ຕົ້ນນໍ້າ ໃຕ້ນໍ້າກໍໄດ້ຮັບຜົນກະທົບດ້ວຍ.

- ຕົວຢ່າງທີ່ເລົ່າມານີ້ ເປັນພຽງການສະຫຼຸບສັງລວມ ຫຍໍ້ມາໃຫ້ເຫັນວ່າ ສັດດັບເພາະເຫດນີ້, ຫາກໃນອະນາຄົດ ຕໍ່ໄປເມື່ອມະນຸດຕ້ອງການບໍຣິໂພກພືດຜັກຫຼາຍຂຶ້ນ ການຕ້ອງການທີ່ດິນ ທີ່ຈະນຳເອົາມາເປັນທີ່ປູກພືດເພື່ອ ສະໜອງຕາມຄວາມຕ້ອງການກໍເພິ່ມຂຶ້ນ, ການເພີ່ມຜົນຜະລິດດ້ວຍການໃສ່ຝຸຍເຄມີ ແລະຢາຂ້າແມງເພີ່ມຂຶ້ນ ແລ້ວ ສັດປ່າ ແລະສັດລ້ຽງຈະຢູ່ໄດ້ຈັ່ງໃດ ? ອັນໜຶ່ງ ຫາກເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ມະນຸດຜູ້ກິນເຈ ວ່າເປັນຄົນຜິເສດພິໂສ ບໍ່ບຽດບຽນສັດນັ້ນ ຈະກ່າວໄດ້ເຕັມສົບເຕັມປາກບໍ ?

- ວິທີແກ້ ຄື 
1. ລົດການບໍລິໂພກໃຫ້ນ້ອຍລົງ.
2. ບໍຣິໂພກອັນໃດ ກໍຕ້ອງພິຈາຣະນາ.
3. ບໍຣິໂພກທຸກຢ່າງແຕ່ພໍປະມານ.

- ເອົາແບບພຣະສົງໃນສາສນານີ້ ຊິບໍ່ດີກວ່າບໍ ? (ໂອ່ ພຣະທະອົງ ເປັນຍອດສັບພັນຍູ ໄດ້ຊື່ວ່າ ພຣະບໍຣົມມະສາດສະດາ ມອງເຫັນໄພໄວ້ໃນເບື້ອງໜ້າແລ້ວ ເຮົາຍັງຈະລື່ນຄອງທັມຂອງພຣະອົງຢູ່ບໍ ?
- ຈິຣັງ ຕິດຖາຕຸ ພຸດທະສາສະນັງ (ຂໍພຣະພຸດທະສາສນາຈົ່ງຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງສະຖາພອນເທີ້ນ)